SŁOWNIK POLAKA

Ostatnio zajrzałem do encyklopedii PWN z 1982r.i okazało się, że nie ma tam podstawowych haseł jak "Polak", niezbędnych do oceny upadku Polski i jej walki o niepdległość. Natomiast szczegółówo jest opisane hasło "Niemiec", czy to przypadek. M. E. człowiek który decydował o życiu swoich współobywateli w obozie koncentracyjnym, który jednym dawał życie drugich kierował na natychmiastową śmierć. Powiedział, że praca którą wykonywał pod przymusem jest jego wielką raną i zrozumiał, że najważniejsze dla człowieka jest życie a na drugim miejscu jest wolność i bez tej wolności nie da się żyć. A upadek całego państwa to miliony tragedii rodzinnych prostych obywateli, co jest zaprzepaszczenie kultury tradycji narodowych. A by już nigdy nie doszło do takiej tragedii, każdy Polak powinien znać przyczyny upadku naszej państwowości. A przede wszystkim poznać winnych rozbioru polski i co nimi kierowało. Moja szkoła nie dała mi takiej wiedzy, dopiero teraz jest możliwość poznania prawdziwej historii, można pisać bez cenzury i obawy o szykany za głoszenie prawdy.

Obserwójąc wspólczesne życie polityczne natrafiamy na posłów do sejmu reprezentujących partie polityczne, którzy nie znają hymnu Polski !. Czy jest to możliwe w USA czy może Francji, czy innym państwie które nigdy nie utraciło własnej niepodległości?. Dlaczego Polacy głosują podczas wyborów do sejmu na polityków którzy nie są patriotami a byli kolaborantami?. Odpowiedź jest prosta, bo Polacy nie znają historii rozbiorów Polski, nie znają roli jaką odgrał sejm w upadku Rzeczpospolitej. Stalin i Hitler nie przypadkowo, na początek zaboru mordowali wykształciuchów, bo w nich tkwiła wiedza i mądrość całego narodu. Tak samo eliminowano wiedzę o tradycjach narodowych. Naród który nie posiada własnych bohaterów bo o nich kazali zapomnieć zaborcy nie na długo będzie wolnym narodem. Problem polega na tym, że nie pokazujemy wzorców, których naśladowanie zabezpieczy Polską niepodległość. Ten słownik odpowie nam na wiele pytań i pozwoli każdemu dokonać oceny sytuacji politycznej, ale również docenić niektórych niedocenionych i zapomnianych wielkich obywateli naszego narodu.


Polacy (w/g Wikipedii)

DEKALOG POLAKA

Jam jest Polska, Ojczyzna twoja, ziemia ojców, z której wzrosłeś. Wszystko, czymś jest, po Bogu mnie zawdzięczasz.

1. Nie będziesz miał ukochania ziemskiego nademnie.
2. Nie będziesz wzywał imienia Polski dla własnej chwały, kariery albo nagrody.
3. Pamiętaj, abyś Polsce oddał bez wahania majątek, szczęście osobiste i życie.
4. Czcij Polskę, ojczyznę twoją, jak matkę rodzoną.
5. Z wrogami Polski walcz wytrwale do ostatniej kropli krwi w żyłach twoich.
6. Walcz z własnym wygodnictwem i tchrzórzostwem. Pamiętaj, że tchórz nie może być Polakiem.
7. Bądź bez litości dla zdrajców imienia polskiego.
8. Zawsze i wszędzie śmiało stwierdzaj, że jesteś Polakiem.
9. Nie dopuść, by wątpiono w Polskę.
10. Nie pozwól, by ubliżano Polsce, poniżając jej wielkość i jej zasługi, jej dorobek i majestat.

Będziesz miłował Polskę pierwszą po Bogu miłością. Będziesz Ją miłował więcejniż siebie samego.

Zofia Kossak-Szczucka
Warszawa 1940r.


Szpieg

Szpieg

- potoczne określenie osoby zajmującej się wykradaniem tajemnic, czyli szpiegostwem. Szpiedzy są obecni w historii ludzkości od tak dawna, od jak dawna obecne są w niej tajemnice. Zadaniem szpiegów jest odkryć tajemnice innych - zwykle innych krajów, ale współcześnie także innych firm - i to najlepiej tak, aby owi inni nie zorientowali się że tajemnice zostały im wykradzione. Pracując nad tym szpiedzy sami starają się utrzymać w tajemnicy charakter swojej misji - podają się za inne osoby, komunikują z mocodawcą w ukryty sposób itd. Szpieg jest obecnie określeniem potocznym, ponieważ w drodze specjalizacji zajmujących się tym ludzi podzielić można na: 1/ funkcjonariuszy, żołnierzy organizacji wywiadowczej - są to etatowi oficerowie wywiadu cywilnego lub wywiadu wojskowego wykonujący tajne misje na terenie innych krajów 2/ agentów - są to zwykle obywatele państwa, którego tajemnice wykradają, zwerbowani przez obcy wywiad. 3/ szpieg uśpiony - szpieg który został zwerbowany i przeszkolony, jednak nie rozpoczyna swojej działalności, czekając na rozkaz dowództwa nawet kilka lat.

SŁYNNI SZPIEDZY

Kotzebue August

(1761-1819), niemiecki pisarz. Autor 200 popularnych w jego epoce komedii i dramatów, pozbawionych głębszej wartości artystycznej, jak Miasteczko niemieckie (1803, wydanie polskie 1826). Zamordowany jako szpieg carski, co stało się powodem wprowadzenia w krajach Związku Niemieckiego ograniczeń swobód obywatelskich i wzmożenia nadzoru policyjnego (tzw. postanowienia karlsbadzkie). OPERACJE SZPIEGOWSKIE Jean Orieux w swojej biografii Karola Maurycego Talleyranda-Perigord stawia nieśmiało hipotezę jakoby Napoleon z Elby został wypuszczony specjalnie, a cała operacja była starannie przygotowana przez biskupa Autun. Operacja miałaby załatwić Cesarza podobnie jak załatwił on sam Ludwika d'Enghien. Talleyrand i Castlereagh, mieli wysłać Kollera by ten skusił Napoleona na ucieczkę, raporty wysyłane przez szpiegów docierały do Wiednia bez żadnej reakcji adresatów. Podróż do Francji obyła się bez żadnych działań mających jej przeszkodzić ze strony flot francuskiej i angielskiej. Orieux opisuje w żartobliwy sposób karykaturę angielską z tamtego okresu - Boney otwiera zamki więzienia i zbiera się do ucieczki, a angielscy strażnicy udają sen. W końcu jeden z nich mówi "Nie rób tyle hałasu Boney, bo będziemy się musieli obudzić". Ucieczka Napoleona, miałaby więc być pułapką zastawioną na niego przez jego przyjaciół i wrogów. Talleyrand wiedział dobrze o tym, że Francja była stanowczo zbyt słaba by cokolwiek wysupłać na podboje Napoleona i wkrótce cała awantura się skończy i to w sposób pozwalający raz na zawsze przekreślić widmo powrotu dawnych stosunków do Francji. Talleyrand miał nawet powiedzieć 'to sprawa kilku tygodni, szybko się zużyje'. Zmartwiło go dopiero jedynie ucieczka Burbonów do Belgii. W całą aferę prawdopodobnie włączono Karola Schulmeistera - asa napoleońskiego wywiadu, asa trefl z 'Empirowego Pasjansu' Waldemara Łysiaka.


Zdrada stanu

Zdrada stanu – przestępstwo godzące w najistotniejsze interesy państwa, jak: udział obywatela w działaniach przeciw własnemu krajowi, próba obalenia jego rządu poprzez zamach stanu, uczestnictwo w działalności zmierzającej do uszczuplenia terytorium państwowego, próba zabójstwa głowy państwa. W krajach anglosaskich, gdzie pojęcie "zdrady stanu" istnieje od roku 1351, rozróżniało się dawniej "wysoką zdradę" (High treason), obejmującą przestępstwa wyżej wymienione i prowadzącą do kary śmierci i utraty majątku, od "mniejszej zdrady" (Petty treason), np. zabójstwa oficera przez żołnierza czy pracodawców przez służącego. W prawodawstwie niemieckim XIX wieku rozróżniało się "Hochverrat" (zdradę stanu) i "Landesverrat" (zdradę kraju). Hochverrat odnosił się do prób naruszania stosunków wewnątrz kraju, a Landesverrat do prób podważenia międzynarodowej pozycji kraju. Prawodawstwo polskie używa terminu "zdrada ojczyzny”. Definicja jest podobna jak w kodeksie karnym RFN, za przestępstwo to przewiduje się karę dożywotniego pozbawienia wolności, 25 lat pozbawienia wolności lub pozbawienia wolności powyżej 10 lat.Za zdradę stanu skazano na śmierć lub dożywocie m.in. następujące osoby:

-Thomas More (1535) za odmowę uznania Henryka VIII za głowę Kościoła w Anglii;

-Karol I, król Anglii i Szkocji (1649) za prowadzenie wojny przeciw własnemu narodowi;

-Jan Reinhold Patkul (1707) za próbę oderwania Inflant od Szwecji;

-Michel Ney (1815) za przejście na stronę Napoleona w czasie Stu Dni;

-Gienrich Jagoda (1938) za "zdradę państwa sowieckiego";,br.

-Knut Hamsun (1945) za kolaborację z Hitlerem;

-Philippe Pétain (1945) za kolaborację z Hitlerem;

-Vidkun Quisling (1945) za kolaborację z Hitlerem;

-Pierre Laval (1945) za kolaborację z Hitlerem;

-Andriej Własow (1946) za kolaborację z Hitlerem;,br>

-Imre Nagy (1956), za zdradę państwa "ludowego";

-Oleg Kaługin (2002, zaocznie) za współpracę z CIA;


Emigracja

To Polska emigracja i racja stanu Polski wymagała budowania Legii , bo kraj był w kajdanach. Niestety Konstytucja 3-go Maja i Targowica nie uratowali Polski. Więc cały ciężar walki o niepodległość ojczyzny spadł na barki polskich patriotów w kraju i na Niestety wiele rodzin w Polsce podjęło współpracę z zaborcami dla doraźnych korzyści, które w niedługiej przyszłości okazały się tylko obiecankami.

To był zupełny przypadek, że Francja prowadziła wojnę z Austrią, w szeregach jej armii było ok. 40 % Polaków. Taka sytuacja dawała nadzieje, że Francja pokona Austrię i dzięki temu wolność uzyska cześć Polski. A dzięki temu, że biliśmy się ramię w ramię mieliśmy nadzieję na wolną ojczyznę. Napoleon był sceptycznie nastawiony do pomysłu budowania obcej armii u boku armii francuskiej co zresztą nie było zgodne z konstytucją Francji . Co wyraził stwierdzając, że zgadza się początkowo na jeden batalion i jeżeli ten batalion przekona go swoją karnością i bitnością, pomyśli co dalej. Przecież istniało realne zagrożenie, że te obce wojska mogą być kierowane przez zdrajców i wbić nóż w plecy armii francuskiej. Jednak legioniści ze swoim generałem potwierdzili swą postawą, że są godni zaufania, a ich pragnienie wolnej Polski jest prawdziwe. Niestety pokój zawarty przez Francuzów z Austrią przekreślił spekulacje naszej emigracji.


Polska zgody

foto. Angora




Polska po III rozbiorach

Było mocarstwo i go nie ma. Dlaczego?





Konwencja petersburska


Konwencja petersburska - w 1797 r. zaborcy podpisali, która mówiła, że na zawsze na być zlikwidowana nazwa "Królestwo Polskie". Działania zaborców nie ograniczały się jedynie do tego określenia, zaczęto niszczyć cały dorobek kultury polskiej, a polaków poddać rusyfikacji i germanizacji . Odmienną strukturę państwową miały Austro Węgry, gdzie polityka wewnętrzna opierała się na narodowościach. Tym sposobem Kraków ponownie stał się stolicą nie tylko Galicji, ale nieformalnie również Polski.



Ważne pojęcia



Cło generalne
Ujednolicona opłata celna wprowadzona na granicach państwa dla wszystkich osób uprawiających handel.
Konfederacja
Związek większej grupy ludzi lub instytucji mający na celu realizację określonych zadań politycznych lub obronę interesów grupowych.
Kosmopolityzm
Postawa i ideologia wychodząca z założenia że ojczyzną człowieka jest cały świat, przeciwstawna nacjonalizmowi
Merkantylizm
Doktryna i polityka ekonomiczna, której celem było zwiększenie sił i bogactwa państwa. Więcej towarów wystawić na eksport, a mniej importować.
Oligarchia magnacka
Forma ustrojowa państwa, cechująca się dominacją rodów magnackich nad instytucjami władzy
Dysydent - innowierca osoba wyznająca religię odstępującą od dominującej w danym miejscu i czasie. Innowierca czyli człowiek innej wiary lub innego wyznania. W Rzeczypospolitej XVI-XVIII wieku dysydentami nazywano niekatolików, głównie protestantów, gdyż wyznawców prawosławia nazywano dyzunitami.



Konfederacja Barska



Konfederacja barska (1768-1772) – zbrojny związek szlachty polskiej utworzony w Barze na Podolu 29 lutego 1768 roku, z zaprzysiężeniem aktu założycielskiego w obronie wiary katolickiej i niepodległości Rzeczypospolitej, skierowany przeciwko: kurateli Rosji, królowi Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu i popierającym go wojskom rosyjskim. Celem konfederacji było zniesienie ustaw narzuconych przez Rosję, a zwłaszcza dających równouprawnienie dysydentom. Przez niektórych historyków[1] uważana jest za pierwsze polskie powstanie narodowe.

Tło Polityczne Konfederacji Barskiej

Narzucony przez Rosję Rzeczypospolitej kandydat do polskiego tronu, Stanisław Poniatowski, rozpoczął w 1764 zmiany ustrojowe, które zrywały z dotychczasowym systemem demokracji szlacheckiej. Szczególnie wiele kontrowersji wzbudził popierany przez protestanckie Prusy i prawosławną Rosję projekt przyznania praw politycznych innowiercom zamieszkującym Koronę Królestwa Polskiego i Wielkie Księstwo Litewskie. Próba ta była na tyle rewolucyjna, że począwszy od 1766r. plany te porzuciła nawet inicjatorka reform, Familia Czartoryskich. Postawiło to Stanisława Augusta w sytuacji całkowitego osamotnienia. Odtąd król mógł liczyć jedynie na pomoc Katarzyny II.

W 1767r. w granice Rzeczypospolitej wkroczyły czterdziestotysięczne oddziały wojsk rosyjskich, pod osłoną których 20 marca 1767r. poseł rosyjski Nikołaj Repnin zawiązał konfederacje różnowiercze: słucką dla Wielkiego Księstwa Litewskiego i toruńską dla Korony. 23 czerwca w reakcji na te wydarzenia katolicka szlachta zawiązała konfederację radomską skierowaną przeciwko Stanisławowi Augustowi. Szybko wpływ na nią uzyskał sam Repnin, umiejętnie kierując jej ostrze przeciwko osobie króla, dodatkowo szachując Poniatowskiego i zmuszając do wypełnienia woli Katarzyny II. Zawiązany pod węzłem konfederacji radomskiej tzw. Sejm Repninowski w Warszawie zajął się rewizją reform przeprowadzonych przez sejm konwokacyjny w 1764. Kością niezgody pozostała nadal sprawa równouprawnienia innowierców. Repnin postanowił sterroryzować posłów, porywając 14 października przywódców konfederacji radomskiej: biskupa krakowskiego Kajetana Sołtyka, biskupa kijowskiego Józefa Andrzeja Załuskiego, hetmana polnego koronnego Wacława Rzewuskiego i jego syna Seweryna. Sterroryzowany sejm uległ ostatecznie woli posła rosyjskiego.

24 lutego 1768r. Rzeczpospolita podpisała z Rosją Traktat wieczystej przyjaźni, mocą którego stawała się protektoratem rosyjskim. Katarzyna II gwarantowała nienaruszalność granic i ustroju wewnętrznego tego państwa. 26 lutego uchwalono prawa kardynalne, wpisując jako nienaruszalne prawo Rzeczypospolitej równouprawnienie innowierców. W przededniu tych wydarzeń Warszawę opuścili główni przywódcy spisku barskiego.







Akt detronizacji Stanisława Augusta Poniatowskiego króla Rzeczypospolitej Polskiej



13 października 1770 w Preszowie autorstwa Ignacego Bohusza

Szczęk broni rzeź obywatelów, napełniony kraj cały obcem, a z naszych majątków karmionem i płatnem wojskiem, od wszystkich sąsiedzkich granic zatargi, najsolenniejszych traktatów złamanie, wolność u stóp tyranii i jedynowładztwa konająca, prawa kardynalne dawne zdeptane, nowe na ubezpieczenie gwałtem osiągnionego dostojenstwa i wciągnienie wolnej Rzplitej w podległość potencji moskiewskiej spisane, religia święta rzmska katolicka panująca wzgardzona, pakta przez siebież pod bronią ułożone, tron, wszystkich tyranów przykładem, nadworną i obcą bronią strzeżony, senatorowie i poseł z krzesła i miejsca swojego świętokradzką ręką wydarci, lud cały w rozpaczy, prowincje Rzplitej (czego świadkiem Kurlandia i Ukraina) Moskwie poddane, po całym kraju wszerz i wzdłuż zajęty pożar; słowem, płacz, nędza, ubóstwo, spustoszenie, zabójstwa, gwałt, niewola, kajdany, łańcuchy, spisy, noże, pale, haki i różnego rodzaju okrucieństwa instrumenta, są to właściwe i istotne znamiona Stanisława Poniatowskiego, intruza i uzurpatora tronu polskiego! Wzywamy was, współbracia i przezacni obywatele ... złóżcie tę szkodliwą dotąd z nieprzewidzianych pobudek bezczynność waszą, ocućcie dziedziczną przodków waszych gorliwość, męstwo i rezolucją, łączcie wspólny oręż, podnieście ramię, w krwi deklarowanego przyjaciela Moskwy, a kraju nieprzyjaciela i tyrana, Stanisława Poniatowskiego zmyjcie hańbę i obelgę narodu...

Konfederacja Targowicka 1792r.



Konfederacja targowicka – konfederacja generalna koronna zawiązana wiosną 1792r. w Targowicy przez przywódców magnackiego obozu republikanów w celu przywrócenia starego ustroju Rzeczypospolitej, pod hasłami obrony zagrożonej wolności przeciwko reformom konstytucji 3 maja, wprowadzającym monarchię konstytucyjną. Jej zawiązanie posłużyło Rosji jako pretekst do interwencji zbrojnej w Rzeczypospolitej.

Unia Lubelska



440 lat temu 28 czerwca po ponad pięciu miesiącach przełamywania oporu magnatów litewskich, podpisano akt unii między Litwa i Koroną. 1 lipca 1564r. podpisano akt i zaprzysiężono go uroczyście w Lublinie. Od tej chwili Rzeczpospolita miała wspólnego monarchę, sejmy i politykę zagraniczną. Natomiast odrębne pozostały urzędy, prawa i armia. „ Nigdy w dziejach odrębne narody nie zawarły trwalszego ślubu przy mniejszym zastosowaniu nacisku. Stało się wedle życzenia setek tysięcy, z ujmą tylko dla garści uprzywilejowanych i dla ich pychy”- tak wtedy oceniano unie. W lublinie przyjęto też zasadę wolnej elekcji króla po śmierci ostatniego Jagiellona. Na miejsce elekcji i wspólnych sejmów została wyznaczona Warszawa.